Рэжым у Беларусі рыхтуецца прымаць дыктатара М’янмы Мін Аун Хлайна, і сімволіка гэтага візіту выглядае даволі красамоўна. Ваенная хунта, якая захапіла ўладу ў М’янме неканстытуцыйным шляхам, едзе на перамовы да такога ж рэжыму, які таксама не асабліва любіць нагадваць пра законнасць і сапраўдны выбар народа. Пакуль у Мінску гаворыць пра «ўзаемавыгадныя праекты», прамысловасць, фармацэўтыку і навуку, выглядае гэта як сустрэча двух рэжымаў, якім ёсць што бруднае абмеркаваць без лішніх пытанняў пра дэмакратыю. Нават міжнародныя пляцоўкі згадваюцца — відаць, каб дзве «ізаляваныя дзяржавы маглі падтрымліваць адна адну ў кампаніі супраць рэальнасці. 20 жніўня ў Мінску яшчэ і правядуць беларуска-м’янманскі бізнес-форум — бо калі дэмакратыя не атрымліваецца, заўсёды можна заняцца B2B. Так што рэжым з Мінску і рэжым Нэйп’іда, здаецца, знайшлі адзін аднаго: хунта цягнецца да хунты, а «ўзаемавыгаднае супрацоўніцтва» квітнее там, дзе ў народаў з правамі на выбар усё вельмі сумна.