“Калі мой старэйшы сын нарадзіўся — ён нічога не чуў”. Святлана Ціханоўская ў калонцы для @zerkalo_io расказала пра хваробу сына. Аперацыю Карнею зрабілі позна. І наступныя 10 гадоў яна прысвяціла выключна яму. “Памятаю гэты час безвыходнасці, калі задаешся кучай пытанняў: чаму гэта здарылася з намі, я нічога не ўмею, мы ніколі не рэабілітуемся, ён ніколі не загаворыць. Але кожны дзень я займалася з ім і са спецыялістам, разумеючы, што гэта цяпер мая праца і я цалкам выкладаюся”. Ціханоўская распавядае, што была з сынам на кожным этапе — даследванні, аперацыі, рэабілітацыі. А па вечарох займалася з ім асабіста — гукаперайманнямі, словамі, сказамі. Цяпер, піша палітык, калі людзі бачаць яе сына, ніхто не ўяўляе, колькі сіл і працы стаіць за яго бясконцымі аповедамі гісторый. “Я шмат чым ахвяравала: не змагла рэалізоўвацца і працаваць, увесь час была ў дзіцяці. Калі яму стала лепш, думала, што нарэшце пачну жыць”. Але здарыўся 2020 год. І пачаўся новы этап нябачнай працы.