Першыя словы на волі Людмілы Чэкінай, гендырэктаркі TUT_BY: "Я дагэтуль не паверыла ў рэальнасць таго, што адбываецца. Нават неба іншае... Ехала цяпер у аўтобусе, глядзела на прыгожыя зялёныя палі — яшчэ беларускія на той момант. Глядзела на гэтыя дубы, на гэтых птушак, на гэтае неба... Папраўчая калонія №4 таксама стараецца, там прыгожыя ружы — магчыма, вы пра іх чулі. Але гэта не робіць таго ўражання, якое чалавек адчувае, калі ён вольны. Самае галоўнае цяпер, каб у хуткім часе вызваліліся ўсе нашыя дзўчыны, хлопцы. Быць у няволі вельмі цяжка. Гэта як быць пахаваным жыўцом".