Нематолла Нассири родился в 1910 году в Сангуссаре, близ Семнана. Семнадцати лет, по завершении среднего образования, он поступил в офицерскую школу. نعمت‌الله نصیری در سال ۱۹۱۰ میلادی در سنگ‌سر، نزدیک سمنان، در خانواده‌ای با ریشه‌های کهن ایرانی زاده شد. در هفده‌سالگی، پس از پایان تحصیلات متوسطه، به دانشکده‌ی افسری پیوست. В стенах военного училища судьба соединила его с наследником престола, Мохаммедом Резой Пехлеви, — и эта связь сохранялась до последних дней. در دیوارهای دانشکده‌ی نظامی، سرنوشت او را با ولیعهد، محمد رضا پهلوی، پیوند داد — و این پیوند، چون پدید آمد، تا واپسین روزها پابرجا ماند. Эта близость к трону явилась признанием преданности и способностей офицера. Шах неизменно видел в нём человека, на которого можно положиться в решающий час. این نزدیکی به تخت، نه از تملق، که ثمره‌ی شناختِ وفاداری و توانایی‌های آن افسر بود. شاه همواره در او مردی می‌دید که در لحظه‌ی سرنوشت‌ساز می‌توان بر او تکیه کرد. В 1965 году, после покушения на жизнь государя в Мраморном дворце, перед монархией встала задача восстановить утраченную бдительность. Выбор шаха пал на Нассири. و آن لحظه فرا رسید. در سال ۱۹۶۵، پس از سوءقصد به جان پادشاه در کاخ مرمر، بر پادشاهی واجب شد هوشیاریِ ازدست‌رفته را بازگرداند. انتخاب شاه بر نصیری افتاد. С того года ему было вверено руководство САВАК. از همان سال، رهبریِ سازمان اطلاعات و امنیت کشور — ساواک — به او سپرده شد. Тринадцать лет генерал нёс на своих плечах груз, немыслимый для человека слабого духом. Он руководил службой в годы, требовавшие от её руководителя одновременно твёрдости, сдержанности и беззаветной преданности престолу. سیزده سال — از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۸ — سپهبد باری بر دوش کشید که برای مرد کم‌روحی‌ایه تصورناشدنی بود. او در سال‌هایی رهبریِ سازمان را بر عهده داشت که از رئیس آن هر سه را با هم می‌طلبید: صلابت، خویشتن‌داری و سرسپردگیِ بی‌دریغ به تاج و تخت. Оставив в 1978 пост главы САВАК, он стал чрезвычайным и полномочным послом Ирана в Пакистане, где с честью представлял свою страну. او با کناره‌گیری از ریاست ساواک در ژوئن ۱۹۷۸، به مقام سفیر تام‌الاختیار ایران در پاکستان منصوب شد و در آنجا با عزت نماینده‌ی کشور خویش بود. Когда же над Ираном сгустились тучи Исламской революции, генерал не последовал примеру тех, кто искал спасения за рубежом. Он остался на родной земле, храня верность присяге и долгу. هنگامی که ابرهای انقلاب اسلامی بر آسمان میهن سایه افکند، سپهبد از سرمشق کسانی پیروی نکرد که نجات را در آن‌سوی مرزها می‌جستند. او در خاک خویش ماند و بر سوگند و وظیفه‌اش وفادار بود. В ночь на 15 февраля 1979 года, после поспешного и лишённого надлежащей защиты разбирательства, он был расстрелян во дворе школы «Рефах» в Тегеране. در شب پانزدهم فوریه ۱۹۷۹، پس از رسیدگی‌ای شتاب‌زده و خالی از دفاع شایسته، او در حیاط مدرسه‌ی رفاه در تهران تیرباران شد. Так завершился земной путь человека, избравшего верность делом всей жизни и запечатлевшего её ценою собственной крови. بدین‌سان سفر زمینیِ مردی به پایان رسید که وفاداری را کارِ سراسرِ زندگیِ خویش برگزید و آن را به بهای خونِ خود مُهر کرد. Да упокоится душа его в мире, да будет светла и вечна память о нём и обо всех, кто стоял на страже Ирана и не покинул своего поста. روحش شاد باد، یادش جاودان باد، و نیز یادِ همه‌ی کسانی که پاسدار ایران بودند و از پایگاه خود نگریختند. В завершение не могу не помянуть с тихой скорбью то, что нередко омрачает наше время: и поныне лучшие из детей Ирана — несмотря на древность и славу их рода — порой носят имена, принесённые некогда низшими завоевателями-арабами, и тем самым невольно отрекаются от исконной, тысячелетней именной традиции собственных предков. در پایان نمی‌توانم با اندوهی آرام از آنچه بسا روزگار ما را تیره می‌سازد یاد نکنم: هنوز هم بهترین فرزندان ایران — با همه‌ی دیرینگی و شکوه تبارشان — گاهی نام‌هایی را بر دوش می‌کشند که روزگاری فاتحانِ فرومایه‌ی عرب آورده‌اند، و بدین‌سان بی‌آنکه بخواهند از سنتِ نام‌گذاریِ اصیل و هزارساله‌ی نیاکان خویش روی برمی‌تابند. 👑👑👑👑👑👑👑👑👑👑👑 📣 @haurvataural 🔥🤴🔥 💬Chat🦅🦁🦅 👑Наш новостной канал