نشست سخنگوی وزارت امورخارجه با اصحاب رسانه، ۲۰ مهر ۱۴۰۵، پاسخ سؤال شانزدهم: چرا نگران هستند؟ معنایی ندارد که نگران باشند. این نگرانی را خودشان ایجاد کردهاند. خودکرده را تدبیر نیست. ببینید، وقتی شما در عرض کمتر از ۹ ماه به تأسیسات هستهای صلحآمیز کشوری که از سال ۱۹۷۰ عضو انپیتی است، حمله میکنید و آژانس بینالمللی انرژی اتمی هیچ واکنش درخوری نشان نمیدهد و شورای امنیت هیچ اقدامی نمیکند، برعکس، کشورهای اروپایی و اعضای اروپایی شورای حکام بهنوعی این اقدامات را تأیید میکنند، این سؤال منطقی در ایران، در میان نخبگان، مردم و نمایندگان مجلس مطرح میشود که فایده عضویت در چنین سندی چیست؟ کسانی باید به این سؤال پاسخ دهند که خودشان باعثوبانی سستشدن پایههای رژیم منع اشاعه شدهاند؛ نهفقط در ایران، بلکه در کل منطقه و در سطح جهان. این بحث مطرح است که آیا رژیم منع اشاعه واقعاً تضمینکننده عدم اشاعه هستهای است؟ رژیم منع اشاعه سه فلسفه داشته است: خلع سلاح هستهای، جلوگیری از تکثیر و آنچه برای ما مهم است، تضمین بهرهمندی کشورها از انرژی هستهای برای مصارف صلحآمیز. در هر سه حوزه دچار مشکل شده است؛ آن هم نه توسط ما، بلکه توسط کسانی که متولی این نهاد بودهاند. حرفهای مقامات فرانسوی را در نظر بگیرید. با افتخار سلاحهای هستهای جدید آزمایش میکنند و میگویند اگر میخواهید آزادیتان حفظ شود، باید ترسناک باشید. شما نمیتوانید از یک طرف چنین پیامی به دنیا بدهید و بعد ابراز نگرانی کنید از اینکه در ایران درباره فایدهمند بودن تداوم حضور در انپیتی بحث و اظهارنظر شده است. حتماً در جامعه ما، بهعنوان جامعهای چندصدایی و جایی که مطبوعات در آن آزاد هستند و مردم تحولات دو سال اخیر را بهویژه رصد کردهاند، درباره این موضوعات صحبت میشود. بدتر اینکه واقعاً باید این موارد را به رخ آنها کشید. جنایتی که صورت گرفته است؛ رهبری که صاحب فتوا در منع تسلیحات هستهای بود و این فتوا فقط فتوای یک مقام سیاسی نبود، بلکه فتوای یک مقام عالیرتبه مذهبی بود. شما صاحب فتوا را ترور کردید و بعد میگویید که نگران هستیم چرا در ایران درباره موضوع تسلیحات هستهای صحبت میشود. میگویید نگران هستیم؛ خب، بیخود نگران هستند، بهخاطر اینکه مسببش خودشان بودهاند. این درباره بخش اول سؤال شما. ما هیچوقت به نقطه اول برنمیگردیم. مگر میشود تجارب دو سال گذشته را نادیده بگیرید و بعد بگوییم که به نقطه اول برگشتهایم؟ هر روزی که بگذرد، حتماً از تجربه آن استفاده میکنیم؛ هم از حیث تقویت توانمندی خودمان و هم از جهت درسآموزی از بدعهدیهای طرف مقابل. ما آنقدر اعتمادبهنفس داریم که هیچوقت از میز مذاکره و دیپلماسی فرار نکنیم. برای ما دیپلماسی همانقدر مهم است که عرصه میدان و جنگ. حتماً از ابزار دیپلماسی، هر جا که لازم باشد و هر جا که مجال داشته باشد، برای تأمین منافعمان استفاده میکنیم. اما یادمان نرود، باز هم تأکید میکنم، ایران بههیچوجه سزاوار شماتت نیست. یادمان نرود که ایران با حسن نیت در همه فرایندهای دیپلماتیک شرکت کرد. طرفی که منحصراً باید بهخاطر این وضعیت سرزنش شود و پاسخگو باشد، طرفی است که در میانه مذاکرات، میز مذاکره را منهدم کرد و کماکان هم بر همان زیادهخواهیهای قبلی خود اصرار دارد. چطور میشود ادعای مذاکره و دیپلماسی کرد، درحالیکه جنگ اقتصادی را تشدید کردهاند، عملاً شرایط جنگی را حفظ کردهاند و بعد ادعا کنند که بهدنبال مذاکره هستند؟ لذا این ادعاها را باید واقعاً در شرایط عملی و در وضعیتی که در آن قرار داریم، تحلیل کنیم. @MFAIran
سخنگو
Subscribers
10.7K
+0 24h
Reach per post (ERR)
5.7%612 avg views
Posting
14.9/day
last 46 minutes ago
Reactions per 1K views
0.0
Views over time
| When | Views |
|---|---|
| 12 Oct 2026, 09:04 | 0 |
| 11 Nov 2026, 08:09 | 305 |
Who shared this post
Posts in other channels we index that link to this one. (Forwards with a hidden source can't be traced.)
Nobody yet.