Iran International ایران اینترنشنال ✔

🗣روایت شما از زندگی در سایه سرکوب سیاسی و بحران اقتصادی - پنجشنبه ۲۱ آبان 🔹امروز رفتم تمام داروخانه‌های شهر رو گشتم برای قرص «پرفنازین» که در دسته قرص‌های اعصاب هست، اما گفتن که اصلاً توی بازار پیدا نمی‌شه. 🔹امروز توی تهران برای خرید نان تافتون متوجه شدم که رنگ نون تغییر کرده. نانوایی گفت آردها ناخالصی دارن و به‌خاطر کمبود آرد سفید، از غلاتی که خوراک دام هستن استفاده می‌شه. 🔹نانوایی‌ها توی دزفول هر ساعتی که شروع به پخت می‌کنن، حتی اگه بیست دقیقه قبل از شروع پخت توی صف بایستی، آخر سر یا نون کم گیرت میاد یا ممکنه اصلاً گیرت نیاد. حدود یک هفته‌ست که این مشکل توی دزفول هم به وضع وحشتناکی رسیده. آخه چه وضعشه؟ دیگه نون هم نخوریم راضی می‌شید؟ 🔹من یه کارمندم، ۲۶ میلیون تومان حداقل حقوق اداره کار رو می‌گیرم و ۲۴ میلیون تومان قسط می‌دم. حقوق شوهرم هم همین‌قدر قسط داره. کالابرگ ما رو حذف کردن، گفتن حقوق بالای ۳۰ میلیون داریم. خونه هم نداریم و نمی‌دونم اینا که از همه‌چیز خبر دارن، چرا ما رو قربانی اهداف خودشون می‌کنن. 🔹اینجا توی دهدشت همه‌چیز گرون شده. توان خرید مردم به حدی پایین اومده که حتی نمی‌تونن یه سیب‌زمینی و گوجه بخرن. من خودم عسلویه کار می‌کنم و از برج ۶ هنوز حقوق نگرفتم. بعد سپاه تروریستی ککش هم نمی‌گزه که مردم چه فشاری رو دارن تحمل می‌کنن. 🔹امروز رفتم بنزین بزنم، دیدم به‌جای ۵۰ لیتر بنزین ۳۰۰۰ تومانی، ۴۵ لیتر توی کارتم هست. پرسیدم ۵ لیترش کجا رفت؟ مسئول پمپ گفت حتماً سری قبل که بنزین زدی، کارت رو با عجله درآوردی و ۵ لیتر پریده! یعنی همه‌جوره مردم رو دارن می‌چاپن. 🔹من ضایعات جمع می‌کنم. دیروز موتورم جام کرد و هزینه‌اش شد ۵ میلیون تومان. یک لیتر روغن هم شد ۸ میلیون تومان. ما باید چیکار کنیم؟