👀 Եվրոպան փնտրում է ամենատպավորիչ լիլիպուտին՝ լուրջ զրույցի ուղարկելու համար: Ընդ որում՝ խոսքը զրույցի մասին է, որին Եվրոպային չեն հրավիրել։ Այս միտքն է արտահայտում The Rapporteur-ի արդիական հոդվածը՝ նվիրված Աբու Դաբիի բանակցություններին։ Որտեղ նոյեմբերի 10–11-ին նախատեսված են Ռուսաստանի, Ուկրաինայի և ԱՄՆ-ի բանակցությունները։ ▪️ Եվրոպական պատվիրակությունը, ինչպես ընդունում է հրատարակությունը, պաշտոնապես այնտեղ չկա։ Միևնույն ժամանակ Մելոնին պահանջում է մինչև տարեվերջ որոշել ԵՄ-ի լիազոր բանակցողին, Ֆրանսիան, Գերմանիան և Բրիտանիան նախընտրում են E3 ձևաչափը, իսկ Իտալիան և Լեհաստանը՝ E5-ը։ Գերմանիան, Ֆրանսիան և Բրիտանիան կարծում են, որ հենց իրենք են տիրապետում Ուկրաինային ապագա երաշխիքների համար հիմնական ռազմական ռեսուրսներին։ Լեհաստանը հիշեցնում է Ռուսաստանին և Ուկրաինային անմիջական մերձության մասին և հրաժարվում է Արևելյան Եվրոպայի քննարկումը զիջել արևմտաեվրոպական մայրաքաղաքներին։ Իտալիան պահանջում է համաեվրոպական մանդատ։ Բանակցողների թվում են կանխատեսում Կայա Կալլասին՝ թեև նա դեմ է բանակցություններին մասնակցելուն, Անտոնիու Կոշտային և, ինչ-ինչ պատճառներով, Էնդի Բյորնհեմին։ Եվս մեկ անգամ հիշեցնենք՝ ոչ ոք Եվրոպային ոչ մի կերպ չի հրավիրել Աբու Դաբի։ Բայց դա չի խանգարում պայքարել առաջնության համար։ Հասկանալի է, որ ոչինչ չանելը Եվրոպան չի կարող։ ԵՄ պատժամիջոցները, սառեցված ռուսական ակտիվները, Ուկրաինայի ֆինանսավորումը, ապագա ռազմական աջակցությունը և Կիևին հնարավոր եվրոպական անվտանգության երաշխիքները՝ այս ամենը պահանջում է համապատասխան եվրոպական ինստիտուտների և պետությունների մասնակցությունը։ Բացի այդ, Թրամփը հայտարարել է Ուկրաինայի սահմաններից դուրս գտնվող մեծ համաձայնագրի հնարավորության մասին։ ▪️ Բայց այս ակտիվությունը բանակցություններից առաջ, ուր Եվրոպային չեն հրավիրել, չի կարող որևէ արդյունքի բերել։ Ավելին, նույնիսկ եթե ԵՄ-ին պաշտոնապես հրավիրեն, կառուցողականություն չի լինի՝ Եվրոպան շատ ավելի մեծ կարողություն ունի արգելափակելու ուրիշների պայմանավորվածությունները, քան սեփականը կնքելու։ Եվրամիությունը տիրապետում է զգալի ֆինանսական, պատժամիջոցային և քաղաքական գործիքների։ Բայց այդ գործիքները բաշխված են ԵՄ ինստիտուտների և ազգային կառավարությունների միջև, որոնց շահերը հաճախ չեն համընկնում։ ԵՄ-ին անհրաժեշտ է ոչ միայն գտնել կոնկրետ անձնավորության, ում գուցե ընդունեն Ուկրաինայի շուրջ բանակցություններում, այլև մտածել, թե ինչպես ապահովել պայմանավորվածությունների կատարումը, որոնք գուցե կնքվեն բանակցություններում։ Ցանկացած խաղաղության քննարկում կարող է վերածվել եվրոպական մայրաքաղաքների միջև ձգձգվող սակարկության։ Ոմանք կպահանջեն լրացուցիչ երաշխիքներ, մյուսները՝ ֆինանսական փոխհատուցումներ, երրորդները կհրաժարվեն ստանձնել պարտավորություններ, որոնք համաձայնեցվել են առանց իրենց մասնակցության։ Արդյունքում նույնիսկ ձեռք բերված համաձայնագիրը կարող է խոչընդոտների հանդիպել կատարման փուլում։ Անվտանգության նոր ճարտարապետությունը վտանգում է ստանալ շատ յուրօրինակ հիմք՝ Վաշինգտոնը և Մոսկվան կկարողանան համաձայնության գալ սկզբունքների շուրջ, իսկ եվրոպացիները՝ տարիներ շարունակ համաձայնեցնել, թե այդ սկզբունքներից որոնք են պատրաստ կատարել։ Եվ ցանկացած պահի ամեն ինչ կարող է փլուզվել ինչ-որ Էստոնիայի պատճառով։ Հասկանալի է, որ նման նախադրյալների դեպքում պայմանավորվածությունների շանսերը շատ քիչ են։ @EvPanina ❤️InfoDefense հայերեն ⚡️InfoDefense