Эстетика Византии (ЭВ)

Тот же фрагмент, только на современном греческом в переводе Григория Зевголиса (1981) Όταν ανέβηκαν οι πρώτοι επάνω και είδαν τη θάλασσα, έβγαλαν κάτι δυνατές φωνές. Τις άκουσε ο Ξενοφώντας κι οι στρατιώτες της οπισθοφυλακής και νόμισαν πως είναι άλλοι εχθροί μπροστά και τους κάνουν επίθεση. Γιατί ακολουθούσαν από πίσω άντρες από τη χώρα που έκαψαν, κι οι στρατιώτες της οπισθοφυλακής εσκότωσαν μερικούς κι έπιασαν άλλους ζωντανούς, σε ενέδρα που έστησαν. Κυρίεψαν ακόμη ως είκοσι ασπίδες από πυκνότριχα ακατέργαστα δέρματα βοδιών. Η βοή όμως, όσο πήγαινε, μεγάλωνε και ακουγόταν πιο κοντά, κι εκείνοι που έρχονταν κάθε τόσο έτρεχαν γρήγορα προς το μέρος απ᾽ όπου συνέχιζαν να βγαίνουν οι φωνές, κι όσο περισσότεροι στρατιώτες μαζεύονταν, τόσο η βοή ακουγόταν δυνατότερα. Νόμισε λοιπόν ο Ξενοφώντας ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Γι᾽ αυτό ανέβηκε στο άλογό του, πήρε μαζί το Λύκιο και τους ιππείς κι έτρεχε για να δώσει βοήθεια. Σε λίγο ακούνε τους στρατιώτες να φωνάζουν «Θάλασσα! Θάλασσα!», κι αυτήν τη λέξη να πηγαίνει από στόμα σε στόμα. Τότε έτρεχαν όλοι, μαζί κι οι οπισθοφύλακες, ενώ έσερναν γρήγορα μαζί τους τα υποζύγια, καθώς και τα άλογα. Όταν έφτασαν όλοι στην κορυφή, τότε πια οι στρατιώτες με δάκρυα στα μάτια αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλο και τους στρατηγούς και τους λοχαγούς. Και ξαφνικά, με την προτροπή κάποιου, οι στρατιώτες κουβαλάνε πέτρες και κάνουν ένα μεγάλο σωρό. 📖Читать (и древний, и современный) 🏞️ Эстетика Византии