Записки армянского офицера

ПРИТЧА О ГОРДОСТИ Однажды один ослёнок вернулся домой очень радостный, счастливый и гордый. Мать спросила его, почему он такой счастливый, что случилось? — Матушка, меня поручили некоему Иисусу, и когда мы вошли в Иерусалим, толпы народа говорили мне, восклицая: «Хвала, хвала, благословен Грядущий во имя Господа, Хвала Господу на небесах!». И они устилали своими одеждами и ветвями дорогу передо мной! Тогда мать сказала ему: — Вернись в город, но на этот раз один. На следующий день ослёнок отправился в город один и когда он вернулся домой, он был очень печален. — Мама, этого не может быть! Меня никто не заметил, а когда обратили на меня внимание, просто выгнали из города! Его мать посмотрела на него и сказала: Сынок, без Господа — ты всего лишь осёл. Առակ հպարտության մասին Մի օր մի ավանակ շատ ուրախ, երջանիկ և հպարտ վերադարձավ տուն։ Մայրը հարցրեց նրան, թե ինչու է այդքան երջանիկ, ի՞նչ է պատահել։ — Մայրի՛կ, ինձ վստահել էին ինչ որ Հիսուսի, և երբ մենք մտանք Երուսաղեմ, ժողովրդի ամբոխները ինձ ասում էին՝ բարձրագոչելով. «Փառք, փառք, օրհնեա՜լ է նա, որ գալիս է Տիրոջ անունով, օրհնութի՜ւն՝ բարձունքներում»: Եվ նրանք իրենց զգեստներով ու ճյուղերով ճանապարհ էին փռում իմ առջև։ Այն ժամանակ մայրը նրան ասաց. — Վերադարձիր քաղաք, բայց այս անգամ մենակ։ Հաջորդ օրը ավանակը մենակ գնաց քաղաք, և երբ վերադարձավ տուն, նա շատ տխուր էր։ — Մայրի՛կ, այսպիսի բան չի կարող լինել։ Ոչ ոք ինձ չնկատեց, իսկ երբ ուշադրություն դարձրին, ինձ պարզապես քշեցին քաղաքից։ Նրա մայրը նայեց նրան և ասաց. Որդի՛ս, առանց Տիրոջ՝ դու ընդամենը ավանակ ես։