🏹 Пінск упершыню згадваецца 5 лістапада 1097 года ў «Аповесці мінулых гадоў» як адна з тураўскіх уладанняў вялікага князя кіеўскага Святаполка Ізяслававіча. Паводле легенды, менавіта каля сцен Пінска па рацэ плывалі каменныя крыжы, якія не танулі. У тыя часы рэк у наваколлі было больш, чым дарог, таму горад нярэдка называюць «Палескай Венецыяй». Да XII стагоддзя Пінск уваходзіў у склад Тураўскага княства, а ў 1174 годзе стаў цэнтрам самастойнага ўдзельнага княства. У летапісах упамінаюцца пінскія князі Яраслаў (1183) і Яраполк (1190). Горад меў актыўныя гандлёвыя сувязі з Валынню, Сярэднім Падняпроўем і Паўночным Прычарнамор’ем. У XIII стагоддзі Пінск стаў цэнтрам Пінска-Тураўскай епархіі. Пад 1263 годам упамінаецца першы вядомы праваслаўны храм пры манастыры ў прадмесці Лешча — важным рэлігійным і асветніцкім асяродку Піншчыны. У пачатку XIV стагоддзя Пінскае княства ўвайшло ў склад Вялікага Княства Літоўскага, і неўзабаве ў горадзе быў збудаваны замак.