Ἡ Ἡμέρα τοῦ «Ὄχι» Ὅταν ὁ λόγος γίνεται περὶ τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, λέγονται πολλά. Θαυμάζουν τὴν καρτερίαν καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν ἀγωνισαμένων ὑπὲρ τῆς Ἀγγλίας πιλότων, τῶν μαχεσαμένων ὑπὲρ τοῦ φρουρίου τοῦ Μπρέστ, τοῦ Σταλινγκράντ, τῆς καμπῆς τοῦ Κούρσκ, τῶν ἀποβιβασθέντων ἐν τῇ Νορμανδίᾳ καὶ τῶν μαχομένων ἐν τῷ Εἰρηνικῷ Ὠκεανῷ Συμμάχων. Ἐνθυμοῦνται τὴν καυθεῖσαν Κόβεντρυ καὶ τὸ πολιορκημένον Λένινγκραντ. Ἐνίοτε συμπάσχουν μὲ τοὺς δυστυχεῖς κατοίκους τῆς Δρέσδης καὶ τοῦ Ἁμβούργου καὶ θαυμάζουν τὴν ἀνδρείαν τῶν Γάλλων, οἵτινες ἐφόρουν μπερέ, παρὰ τὴν ἀπαγόρευσιν. Ναί, εἰς τὰς οἰκίας, ἐν τῷ σκότει, ἀλλὰ ποία διαφορά; Ἐφόρουν! Καὶ οὐδείς, ποτὲ δὲν ἐνθυμεῖται τὴν μικρὰν χώραν, τὴν πρώτην νικήσασαν τὰς χώρας τοῦ Ἄξονος. Τὴν Ἑλλάδα. Ὁ Μουσολίνι ἦτο γελωτοποιός. Νᾶνος ἐνώπιον τεράτων, ἐνέσυρε τὴν Ἰταλίαν εἰς τὸν πόλεμον, ἐπισείσας εἰς αὐτὴν διὰ παντὸς τὸ στίγμα τοῦ συνεργοῦ. Ἐφοβεῖτο μήπως ὁ Χίτλερ λεηλατήσῃ ὅλον τὸν κόσμον ἄνευ αὐτοῦ· ἐπεθύμει θριάμβους καὶ ἐδάφη. Ἡ Ἰταλία εἶχε ἀπαιτήσεις, ἀλλ᾿ ὁ Χίτλερ δὲν ἔσπευδε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὸν «γελοῖον» πόλεμόν του κατὰ τῆς Βρεττανίας, ἵνα τὰς ἐκπληρώσῃ. Καὶ τότε ὁ Μουσολίνι ἀπεφάσισε μόνος. Τῇ 28ῃ Ὀκτωβρίου 1940, ἡ Ἰταλία ἐπέδωσε τελεσίγραφον εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλὰς ὤφειλε νὰ δεχθῇ τὰ ἰταλικὰ στρατεύματα, νὰ παραδώσῃ στρατηγικὰ σημεῖα καὶ ἀεροδρόμια. Οἱ Ἰταλοὶ εἶχον ἥμισυ ἑκατομμυρίου στρατιωτῶν, πεντακοσίας ἑκατοντάδας ἀεροπλάνων καὶ ἑκατὸν πεντήκοντα ἅρματα. Οἱ Ἕλληνες — διακοσίας χιλιάδας μαχητῶν καὶ πεντήκοντα ἀεροπλάνα. Δὲν ὑπῆρχον ἐλπίδες. Τῇ 28ῃ Ὀκτωβρίου 1940, οἱ Ἕλληνες ἀπήντησαν εἰς τὸ ἰταλικὸν τελεσίγραφον. ΟΧΙ! Ὄχι, Ὄχι. Ἀντιθέτως πρὸς τὴν Πολωνίαν, ἥτις ἀνέμενε βοήθειαν ἐκ τῆς Ἀγγλίας καὶ τῆς Γαλλίας, οἱ Ἕλληνες δὲν ἀνέμενον πλέον τίποτε. Ἡ Γαλλία ἠδύνατο νὰ βοηθήσῃ μόνον τὸ Ῥάιχ· ἡ ἐμφάνισις τῶν Ἄγγλων θὰ ἔδιδε ἀφορμὴν εἰσβολῆς εἰς τοὺς Γερμανούς. Διὰ τοῦτο οἱ Ἕλληνες ἐμάχοντο μόνοι, συνέτριψαν τὰ κατὰ πολὺ ὑπέρτερα ἰταλικὰ στρατεύματα καὶ ἦλθον εἰς ἀντεπίθεσιν εἰς τὴν Ἀλβανίαν. Οἱ Ἕλληνες δὲν ἐζήτησαν βοήθειαν· ἀντιθέτως, βοήθειαν ἔτρεξε νὰ ζητήσῃ ὁ Μουσολίνι. Κατὰ τὰς ἀρχὰς Ἀπριλίου 1941, οἱ Γερμανοὶ ἤρξαντο τὴν ἐπιχείρησιν «Μαρίτα» διὰ τὴν κατάληψιν τῆς Ἑλλάδος. Μέχρι τότε, βρεττανικὰ στρατεύματα εἶχον ἤδη καταφθάσει ἐν Ἑλλάδι, ἀλλ᾿ ἦσαν ὀλίγα. Διὰ τὸν Τσώρτσιλ ἦτο σημαντικὸν νὰ δείξῃ ὅτι ἡ Βρεττανία θὰ μάχεται κατὰ τοῦ ναζισμοῦ πανταχοῦ. Καὶ, ὡς πανταχοῦ τότε, ἡ ὑπὸ τῶν Γερμανῶν τυφθεῖσα Βρεττανία ὑπεχώρει, ἐπεβιβάζετο εἰς πλοῖα, ἵνα καταφύγῃ εἰς τὴν Κρήτην, ἐξ ἧς ἔμελλε νὰ φύγῃ αἰσχρῶς περαιτέρω. Οἱ Ἕλληνες δὲν ὠνείδιζον τοὺς Ἄγγλους, τοὺς συνώδευον, τοῖς ἔδιδον οἶνον καὶ τυρόν, ἔνευον τὴν κεφαλήν. Οἱ Ἕλληνες ἔπραξαν ὅ,τι ἠδύναντο, οἱ Ἄγγλοι ἔπραξαν ὅ,τι ἠδύναντο. Δὲν ἦτο πεπρωμένον, οὐχὶ αὐτὴν τὴν φοράν. Τὸ ἑλληνικὸν ΟΧΙ ἠκούσθη λίαν ἠχηρῶς. *Τὸ ἑλληνικὸ κείμενο εἶναι δικό μου.